Gevonden op straat in Vancouver

En weer terug...

Ik zat dus van het weekend in Portland, Oregon....Een stad waar ik tot nu toe mijn meest Amerikaanse, maar ook meest Europese ervaring heb gehad. De stad is een van de meest progresieve van de States, en voelt erg Europees aan. Niet al te veel hoogbouw. Een tram. Veel pleintjes met bloemen - en een wijk die gigantisch veel op Roombeek lijkt.

Buiten de stad om (waar ik dus verbleef) was het echter diep triest Amerikaans. Suburbs met huizen die uit elkaar vallen, Wallmart en Wendys, en een gigantische collectie dikken mensen.

Ik zal in de loop van de week nog wat meer schrijven - eerst maar weer eens les morgen.

@ Gay and Lesbian Pride Day Portland, Oregon

Portland....

Grote supermarkten
Dikke mensen
Lelijke amerikaanse wolkenkrabbers

Hippies die bordspelletjes spelen.
Regen
Koffie
Darten

Meer hippies
Mooie huizen
Kwaliteits bier
Europees
..........
Soms lijkt het wel op Enschede eigenlijk.

Het Enschede van de Verenigde Staten.

Soort thuis maar dan ver weg?

Wreck Beach

Ik dacht dat ik na 6 maanden Vancouver zo'n beetje alle mooie plekjes hier wel had gezien. Dr stond echter nog een plek om mn lijstje, waar ik nog steeds niet heen was geweest; en dat was Wreck Beach. Dit strand ligt op het universiteit terijn van UBC, en staat bekend als HET naakt strand van Vancouver. Nou ja...ze noemen het hier "Clothing Optional Beach" dus niet iedereen is naakt. En je hoeft daar ook niet naakt te zijn. Het trekt eerder een bepaald type mens aan (Lees: Hippies en Chillers) dan hordes naakte mensen. Klinkt niet heel bijzonder allemaal....hippie naaktstranden zijn ook wel ergens anders, todat ik gister over de campus aan het zwerfen was opzoek naar het strand.

Op een gegeven moment loop je langs een autoweg, waar een klein bordje aangeeft dat je hier het bos in moet om bij Wreck beach te komen. Eenmaal in het bos wordt je verwelkomt door een trap omlaag. En niet zo maar een. Zodra je de trap (die fokkin 437 treden heeft) afloopt, daal je af in een Regenwoud. Varens, lianen en speciale bomen geven je het idee dat je ineens in de tropen loopt. De bomen zijn ineens gigantisch groot, en de trap is een eindeloos pad naar beneden. Je hoort van ver af al geluiden van trommels en joelende mensens - en hebt echt het idee dat je straks een of andere jungle clan tegen het lijf gaat lopen. Na een dikke 10 minuten traplopen sta je dan op het strand, dat een uitgestrekt stuk zand is waar mensen aan het Jambe spelen zijn. Hoela hoep dansen, jongeleren en weet ik veel wat nog meer. Normaal zie je overal in BC bergen, maar dit strand ligt direct aan de ocean, waardaar je een eindeloos uitzicht hebt op niets. Mensen komen naar je toe of je een biertje wilt kopen, of mischien wat magic mushrooms of wat anders? Het is net alsof je op een of ander festival zit - al is het maar omdat 1 op de 3 mensen daar een gitaar heeft.

En dan de zons ondergang. Dat was lachen. Zodra de zon bijna achter de horizon verdwijnt staat iedereen op en gaan ze dansen en schreeuwen. Iedereen probeert zoveel mogelijk geluid te maken om de zon weg te jagen. Als ie dan eenmaal onder is wordt er luid geklapt, gefloten en rondgesprongen.....(Om dan vervolgens geheel "Canada style" lekker naar huis te gaan ipv door te feesten) Tja....

Geloof me: ik heb echt mn best gedaan om een foto te vinden, maar de hele sfeer is in geen foto te vangen.. dat moet je gewoon ervaren. Ik vind het iig tof, vanavond ga ik weer.

Gebroken Nederlands

Zelfs een Blogpost gaat me na 6 maanden Canada moeilijk af...
Ik was nooit echt goed in Nederlandse spelling en gramatica, maar het berichtje hieronder koste me een half uur om te schrijfen...en dr klopt nog geen hout van...

Maybe I'll just switch to English...

Gratis en voor niets (2)

Een paar maanden geleden had ik al een berg fotopapier voor nop gekregen, en gister was het weer raak. Het was even alsof Sinterklaas naar Canada was gekomen, maar dan zonder baard. Gister stond er namelijk iemand voor de deur die zijn complete 35mm camera aan mij kwam geven...incl 6 lensen, filters en allerlei andere zaken waarvan ik dacht dat ze uitgestorven waren. Hij had mij zien fotograferen met mijn Rolleiflex, op de boot naar Vancouver Island, en werd zo sentimenteel dat die spontaan al zn spullen aanbood. Dus dat kwam die vrolijk langsbrengen, incl coole 70's koffer (incl 70s geur). Hij blij, ik blij....alles koek en ei. Todat ik straks moet terug vliegen naar Nedlerand, want hoe sjouw ik al deze zooi mee terug?!!!!